BELANGRIJK OM WETEN: vanaf vrijdag 10 oktober in de namiddag wordt Rokko (Steendam 42) ons nieuwe afhaalpunt in Gent! Met zoveel dank aan hen en aan Studio Tosti die deze taak wekenlang belangeloos op zich nam en honderden boeken verdeelden voor ons!

en dan nu een soort van geschiedenisles 🙂

en waarom ze zo belangrijk zijn

en een bedenking voor moederdag 🙂

Ik vroeg aan enkele O.G.’ bloggers van toen om een blurb te schrijven (want marketing is zeg maar echt mijn ding) en dit wat ze schreven en de liefde is ZO wederzijds.

Ik duik in mijn gedachten terug naar de periode van een eerste kersverse baby en de ongelooflijke rollercoaster waar ik plots in zat. Lichte en donkere wolken wisselden elkaar af, gevoelens en gedachten schoten alle kanten uit.
Maar er gebeurde toen ook iets ontzettend schoons: het besef kwam dat ik niet alleen was. Er werden getuigenissen gedeeld. Verhalen, eerlijk en soms rauw over het prille moederschap. Noëmie bracht met haar blog le coeur à marée basse iets dat zo waardevol bleek te zijn. Begrip, (h) erkenning, troost en vooral: zusterschap. Haar woorden waren raak. Haar tekeningen ontroerend mooi.
Ik schrijf dit in de verleden tijd, maar eigenlijk is dit vandaag nog steeds wat Noëmi doet. Vechten voor dat zusterschap, mama’s en verzorgers het gevoel geven dat ze niet alleen zijn.
In alle woeligheid hadden wij een ongelooflijk schoon en warm clubke dat ik voor altijd koester.

Ellen van den Bouwhuysen (The Gentlemom)

Een decennium geleden werd er over het moederschap en zijn golven nog veel te weinig geschreven en gezegd, laat staan getekend. le coeur a marée basse was als zilte zeelucht waar ik zo naar snakte tussen mijn vier muren, met mijn ontroostbare baby in de armen en een zee van tranen in mijn moederhart. ergens tussen eb en vloed en misschien wel in de duinen, hebben we elkaar gevonden en veroverden puk en jij een plek in mijn hart. tot slot wil deze fan van het eerste uur nog dit kwijt: je bent een eeuwige inspiratiebron en overduidelijk een gentlemom.

Kirsten Ginckels (The Gentlemom)

In de donkere dagen van mijn prille ouderschap klampte ik me vast aan alles dat mijn gevoel een “abnormale” moeder te zijn kon wegnemen. Op de blog van Noëmie leerde ik dat wat angstig en eenzaam voelt, ook poëtisch en troostend kan getekend worden. Haar zachte, menselijke, troostende verhalen waren altijd exact wat ik nodig had of ook net voelde. Met elke tekening een beetje minder alleen.

Kelly Deriemaeker (Tales from the crib)

In de periode waarin je blog ontstond, had ik voor het eerst het gevoel dat er ruimte was voor een ander narratief over het ouderschap dan die van de roze wolk. Er ontstond een online safe space om in alle kwetsbaarheid te bekennen dat het rauwer en gecompliceerder was dan verwacht. Dat het al even gelaagd was als het leven zelf. Ik heb me zo vaak gedragen gevoeld door de online community van moeders die gewoon eerlijk zeiden dat ze ook allemaal maar wat deden. Het was een pil tegen de eenzaamheid. Merci daarvoor. 🩷

Inke Hutse (Inkelspielchen)

Het moederschap kwam niet zoals ik het verwacht had. Het was mooier, maar ook zwaarder en meer eenzaam dan ik dacht. In de avonden en nachten en veel te vroege ochtenden las ik en herlas ik lecoeuramareebasse. Zo veel complexiteit zo treffend verbeeld en verwoord. Voor mij zal de blog altijd verbonden zijn met de eerste jaren van moeder zijn. 

Hade Wouters

Zo’n decennium geleden werd ik mama, en terwijl de wereld rond mij zeker wel wist hoe het moederen hoorde te zijn van mijn kersvers baby’tje, wist ik dat helemaal niet. Ik heb me nooit meer eenzaam gevoeld dan in die eerste donkere wintermaanden. Tijdens eens van die eindeloze nachten kwam ik terecht op een blog, met walvassen en woorden die ik herkende. Het was alsof ik in de keuken ging zitten bij een vriendin. “Het komt goed, menneke”, zei ze en ook: “Je bent niet alleen”. Mijn tienjarige dochter kan het ondertussen beamen met mij: het kwam goed. Niet op zijn minst omdat haar mama Le cœur à marée basse vond in tijden dat het water aan de lippen stond.

Romina Verwichte (Big City Life)

Le Coeur a maree basse kan toveren met pen en penseel, bouwt ondertussen een kartonnen kasteel terwijl ze voltijds werkt, haar kinderen opvoedt en altijd eerlijk is over of het moeilijk of makkelijk gaat. En dit alles terwijl ze ook nog eens keigoed gesminkt is. Een vrouw met talenten waarin ze in het parlement alleen maar van kunnen dromen

Kim Leysen (Madame ZsaZsa)

Er is zo’n Pinterest-inspirational quote die zegt “it takes a village to raise child” en die internetbubbel van 15 jaar geleden, dat was mijn village. Ik had in dat dorp mijn virtuele erf, met woorden die als gruzelementen uitgespuwd werden als ik weer eens een steen had ingeslikt, Coeur (in mijn hoofd geen Noemie, neen, t is coeur) had het hare met die prachtige bedachtzame verhalen met net voldoende grijstinten en zo vaak de zee.

In ons dorp woonden tientallen moeders én vaders en ook al was het internet, we deden alles wat fijne buren doen. Helpen, luisteren, babbelen, ventileren, zeggen dat alles beter wordt, kwaad worden, soms samen en soms op elkaar. Checken of alles ok was als het stil bleef. Meevieren als er vlagjes werden opgehangen. Zo samen in de loopgraven van het jonge ouderschap, de verbouwingen en het geploeter: dat schept een band. 

Het hart van een mens opgebouwd uit alle dingen die ge graag hebt gezien. Een week en warm plekske in het mijne is voor altijd voorbehouden voor dat online dorp van toen. Ik wou dat ik kon zorgen dat iedereen zo warm omringd is.

Ilse Baetslé (Kerygma)

De blog van Noëmi bracht de herkenning, een glimlach en het gevoel niet alleen te staan in de woelige periode die het prille moederschap voor mij was. 

Nina Mouton (Blog Mona)

Uiteindelijk doet iedereen maar wat, en is ook dat universeel. Er bestaat geen handleiding voor het leven met kinderen. Maar de pure tekeningen en verhaallijnen zonder opsmuk in dit blogske, de herkenbaarheid zonder perfectie gevat in een fictief maar desalniettemin esthetisch prachtig tafereel doet zo’n deugd aan het soms ploeterende moederhart. 

Stien Schrijvers (Justina Maria Louisa)

De tekeningen en gedachten van Noëmi Willemen zijn deel van een generatie schrijvers en sprekers die als moeder ruimte opeisten en betutteling afwiepen vanuit kracht en grote eerlijkheid. Noëmi heeft niet zozeer een stem gegeven aan een generatie jonge ouders, maar de stem van deze beweging en gemeenschap solidair mee vertolkt en naar voor gebracht. Haar werk rond jong ouderschap en kinderopvang is bekend, maar ik apprecieer minstens even hard haar nodige werk rond perinatale geboorterechten, waar ik met plezier en in zusterschap af en toe stukjes aan mocht bijdragen.

Celia Ledoux (schreef “Mama” in 2012)

Niemand kan de -af en toe rauwe- realiteit van pril ouderschap in zo’n dromerige prenten gieten als Noëmi. Dat blogje met die maree basse was een schone plek om te vertoeven op het internet, want we stonden er samen. Ik en alle anderen die ook maar wat deden. 

Hanne Luyten

“In de eb en vloed van het prille moederschap, was de blog van Noëmie een boei in de (of het 😊) baren. Een baken van herkenning, een plek om te zalig te stranden. Vaak met zand dat schuurt op onaangename plekken, maar ook vaak met ferm veel zon op je snoet van het lachen. Ondertussen zijn die kinderen hier al groot en zijn de issues anders, maar het is zo fijn om nog eens terug in dat woelige water te duiken.”

Sofie Verschueren (Sofinesse)

Er waren eens prinsessen die een kind kregen. Sommigen twee. Of drie. En plotseling waren die prinsessen geen meisjes meer, maar moeders en vrouwen die van hun sokken werden geblazen door het moederschap en hard hun weg probeerden te vinden in hun nieuwe leven. Ging dat goed? Soms. Want het moederschap bleek anders dan ons beloofd was. Het was mooi, maar niet rooskleurig. Die wolk bleek soms heel donker te zijn, en die baby’s en kinderen bleken een test voor de zenuwen. En in die chaos van de tropenjaren vonden deze moeders elkaar, op een veilig plekje op het internet. Sommigen maakten een groep op Facebook, anderen deelden hun verhaal op Instagram, nog anderen schreven een blog. 

En zo kwam ik – die ene moeder, die zich zo alleen voelde – terecht op dat ene blogje met die prachtige tekeningen. Tekeningen die me leken te begrijpen, die weergaven wat ik vanbinnen voelde. Gevoelens die er niet leken te mogen zijn: de rauwheid van het jonge moederschap, de schoonheid, maar tegelijk ook de eenzaamheid van jezelf zoeken terwijl je moest zorgen voor dat kleine wezentje dat zoveel op jezelf leek.

En zo vonden de moeders hun weg in het dagelijkse leven, op hun eigen manier, los van het veilige bubbeltje dat ze samen hadden gecreëerd. Vandaag zijn ze moeders aan wie nieuwe moeders vragen hoe het moet. Want ervaring is er om te delen. Ze vonden hun weg los van elkaar, maar af en toe kijken ze nog eens achterom. Met weemoed. Naar die bubbel waarin ze elkaar vonden, steunden, en organisch uit elkaar groeiden toen ze stevig genoeg in hun schoenen stonden. Naar al die mooie vrouwen, groepjes en blogjes die voor altijd een warm plekje in hun hart bleven.

Maja Van Develde (Draagpraat)

Tien jaar geleden hadden wij een gezellig hoekje van het internet ingepalmd met allemaal schrijvende prille mama’s die samentroepten op een wolk waarvan de dominante kleur beslist niet roze was. We vonden gezelligheid en steun bij elkaar in onze internetbubbel, die alvast wat roziger was dan onze wolk. Er was één tekenende mama. In mamamiddens werd haar naam rondgefluisterd als een mantra: lecoeuramareebasse, kortweg Coeur. Ik heb lang niet geweten hoe ze echt heette. Ze was een celebrity in de blogosfeer. Ik wilde dat getekende blogje onder mijn kopkussen leggen omdat het me zoveel troost bood, met een lach erboven op. Dankzij deze blog(ster) voelde ik me een beetje minder eenzaam in de hormonale en emotionele turbulentie van het prille moederschap. Ik stuurde haar blog naar alle mama’s die ik kende. Ik denk dat we met veel waren die haar bijna smeekten of ze er een boek van wilde maken, opdat we het aan iedereen cadeau zouden kunnen doen. En nu, tien jaar later, wanneer ons ouderschap stevig geaard is en allang geen wolken – in welke kleur ook – meer nodig heeft, is het er! Hét boek! Eindelijk te koop, en nog voor de goede zaak ook. Ik koop het sowieso. En wie weet leg ik het alsnog onder mijn kopkussen. Uit nostalgie naar onze gezellige wolk. Koop dit boek, deel het uit, steun de Kinderopvangzaak.

Sofie Strubbe (Perfect day for a picnic)

We hebben het punt van de schaamteloze zelfpromotie intussen bereikt, dus bij deze: dit blogske won ooit (in de tijd dat die dingen nog bestonden) een blogaward van Weekend Knack 🙂

Dat was heel onverwacht, heel erg cool en een vertrouwensboost, van het type dat je alle mensen van goede wil toewenst.